DZIEWCZYNY Z WOŁYNIA PRAWDZIWE HISTORIE

Kobiety, które przetrwały rzeź. ale nigdy się nie poddały Rozalia miała osiem lat, gdy schowana w piwnicy słyszy ostatnie słowa umierającej matki i siostry.

Zofia pamięta złowieszczą przestrogę „Jutro ma was tu nie być. Będą mordowali".

Tak ostrzega ich wiejska położna, Ukrainka.

Nikt w to nie wierzy.

Pogrom przetrwa jedynie garstka.

Teodora uczestniczy we mszy, kiedy Ukraińcy zaatakowali kościół w Kisielinie.

Ratuje się z płonącej zakrystii.

To jej pierwsze spotkanie z banderowcami.

Niestety nie ostatnie.

W 1939 roku sielskie życie na Wołyniu się kończy.

Polska upada, zmieniający się okupanci sieją postrach.

Jednak największe zagrożenie przychodzi ze strony, z której nikt się nie spodziewał.

Sąsiadów.

Kumów.

Ukraińców.

Wiedzeni banderowską wizją niepodległej Ukrainy zaczynają mordować Polaków.

Wołyńskie dziewczęta były jeszcze dziećmi, gdy rozpoczął się pogrom.

Widziały śmierć rodziców, braci, sióstr i rzeź całych wsi.

Słyszały błagania bezbronnych ofiar Ukraińców opętanych szałem mordu.

Z dnia na dzień straciły nie tylko najbliższych, ale również swoją Małą Ojczyznę.

Opis pochodzi od Wydawcy.