WEŹ I SŁUCHAJ. O PIŚMIE, KTÓRE STAJE SIĘ SŁOWEM

Człowiek jest dzisiaj bardzo samotny, w szczególności Europejczyk.

Stworzyliśmy taki świat, w którym każdy żyje sam.

Ta samotność prowadzi nas do myślenia, że nikomu nie jesteśmy potrzebni – a to jest niesamowite kłamstwo.

Jeśli weźmiemy Biblię do ręki, usłyszymy, że jesteśmy bardzo potrzebni, że jesteśmy chciani, że jesteśmy w sposób aktualny teraz stwarzani.

Każdy z nas istnieje dlatego, że Bóg go chce w tej chwili. Augustyn pisze w Wyznaniach, że kiedy zaczął czytać Biblię, zaraz ją odłożył – stwierdził, że jest za prymitywna.

On się naczytał pięknej literatury greckiej i Biblia była dla niego zbyt „prostacka” – żaden styl.

Potem mówił o sobie w ten sposób: „Moja pycha tak mi nadęła policzki, że przestałem widzieć”.

Trzeba się nauczyć języka Biblii.

To wymaga pokory.

Będąc ludźmi XXI wieku, potrzebujemy odpowiedniej pokory, by czytać Biblię, ale fundamentalne pytania, jakie zadajemy dzisiaj, nie różnią się zasadniczo od tych, które mieli ludzie w czasach Augustyna: „Kim jestem, skąd jestem, dlaczego urodziłem się tutaj i teraz, dlaczego kocham, dlaczego cierpię, dlaczego umrę?”.

Ostateczną odpowiedzią nie jest tekst, nawet najpiękniejszy tekst, ale Osoba – Słowo Wcielone…

Wypełnieniem Biblii staje się osoba Jezusa Chrystusa.

  Opis pochodzi od Wydawcy.